COLUMN: Dood

Vrijdag raakte Friso van Oranje, ooit was hij prins maar na zijn huwelijk met gangstergirl Mabel Wisse Smit moest hij het Koninklijk huis verlaten, gewond toen hij onder een lawine terecht kwam. Hij had met een vriend de pistes bij het Oostenrijkse plaatsje Lech, waar de royals verbleven, verlaten en was gaan skiën op een plek waar een groot gevaar voor lawines bestond. Hun skigedrag veroorzaakte inderdaad een lawine en Friso raakte zwaargewond. Eigen schuld dikke bult. Zou je zeggen.

Nou, niet dus. In de media barstte de uren daarna een circus van jewelste los. Deskundigen werden naar de studio’s gehaald om tot vervelens toe aan te geven dat als je onder een lawine ligt je moeite hebt met ademen, en dat dit toch echt vervelend was. Ja-fucking-ha. ‘s Avonds gaf René Froger bij RTL Boulevard uitleg van zijn goede relatie met Friso en later ging een hele uitzending van Pauw en Witteman over het ongeluk.

Niemand was kritisch. Het was allemaal hetzelfde: Verschrikkelijk ongeval. Verschrikkelijk voor hem en zijn familie. Niemand, op enkele critici op Twitter na, vroegen zich af of het ook niet zijn eigen schuld was. Immers, had Friso niet bewust de regels overtreden door buiten de piste te gaan skiën? Maar nee, het ging maar om één ding, namelijk hoe verschrikkelijk dit alles wel niet was.

Het land was gek, die vrijdag. Op Twitter hielden mensen bij waar het koninklijke toestel, waarin onder andere Willem-Alexander zat, zich bevond. In de lucht. Boven België, bijvoorbeeld. Dat werd dan retweet en mensen zeiden: het vliegtuig zit boven België. Dat werd dan ook weer retweet en mensen vroegen dan hoe ze dat toch wisten, van dat vliegtuig.

Ja. Het is vervelend. Ja. Niemand gun je zo’n ongeval. Ja. Ik hoop dat Friso snel herstelt. Maar nee, het interesseert me niet dat hij van adel is. Dat hele overdreven, moralistische zelfbevlekkende gehalte van berichtgeving en journalistiek als er iets gebeurt met een royal. Het koningshuis mag zich schijnbaar in een waan van immuniteit wanen. Ik hoor de media niet over de foute handel van Beatrix. Niet over de Bildenbergconferentie, niet over Shell.

Een arts die live op tv komt vertellen over ademhalingsproblemen. Een ‘bevriende’ volkszanger met het intellect van een halve rijstkorrel die vertelt over zijn ‘innige relatie’. Ik wil het allemaal niet weten.

Door de ongekende nieuwsdiarree die over ons heen kwam vrijdag sneeuwde (RESPECTLOOS!!11!!) de dood van Anil Ramdas in. Dat is jammer. Ramdas was ongeliefd bij velen en ook dat is jammer. Hij was een dwarsdenker die zich niets aantrok van de stroom aan domrechtse haat die op hem afkwam. Hij noemde PVV-stemmers ooit ‘white trash’. Toen ik vrijdag naar de reacties op GeenStijl keek over zijn dood kon ik niets anders concluderen dan dat hij gelijk had. Ramdas was kritisch over (extreem-)rechts en dus was zijn dood goed. Ramdas was een voorstander en bejubelaar van de multiculturele samenleving en dus was zijn dood volgens (een deel) van de roze intelligentsia terecht.

Kreeg Ramdas maar de aandacht die hij verdiende en die Friso teveel kreeg. Dat had het allemaal een stuk eerlijker gemaakt, die vrijdag.

Lees ook:

1. COLUMN: Deportaties
2. (column) Politie: je beste digitale vriend
3. Blasfemisten moeten dood.

• Economische peniskrimp
• Column: Politici, wees eerlijk!
• Eau de Pizza Hut
• Jottem. Het Europees Parlement gaat weer verhuizen!
• Nederland moet sorry zeggen voor slavernijverleden
• Aso Hunter returns
• Een Tweedehands auto kopen